Ontmoeting in de kern
Deze maand rondde ik mijn opleiding ‘De kracht van de Ouder/Leerkracht & Kind Dynamiek’ af.
Als bekroning op dit traject kreeg ik het door Anouk Lemmen gemaakte kunstwerk Ontmoeting in de kern.
De titel en het kunstwerk zelf ontroerden me. En ik dacht meteen: Ja! Dit klopt.
Het woord ontmoeting raakt voor mij precies waar mijn manier van werken over gaat.
Ik geloof niet zo in het zo snel mogelijk oplossen van gedrag. In het kind dat weer naar school moet. In de ouder die een trucje nodig heeft om een kind beter te laten luisteren. Of in nog een stappenplan dat ervoor moet zorgen dat het thuis eindelijk weer rustig wordt.
Ik wil eerst ontmoeten.
Het kind achter het gedrag.
De ouder achter de reactie.
En misschien nog wel belangrijker: de mens achter de ouder.
Want wat er tussen ouder en kind gebeurt, ontstaat niet zomaar. Een kind raakt iets. Een blik, een opmerking, een driftbui, terugtrekken, perfectionisme, vastlopen… het kan bij een ouder iets raken wat al veel langer meegaat. Een oude overtuiging. Een gevoel van tekortschieten. De angst om het niet goed te doen. Niet gezien worden. Geen grip hebben.
En dan wordt het voor mij echt interessant.
Niet omdat ik met een vergrootglas zoek naar wat er mis is, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar wat er onder gebeurt.
Om die reden past het woord kern ook zo bij mij.
Ik wil niet blijven hangen aan de buitenkant. Niet alleen kijken naar wat een kind laat zien, of naar wat een ouder doet. Ik wil samen onderzoeken wat daaronder ligt. Welke behoefte, welke overtuiging, welke pijn, welke kracht. Wat vraagt er eigenlijk om gezien te worden?
Soms blijkt dat het kind iets laat zien wat de ouder allang kent, zonder dat die dat zelf doorhad.
En soms ontmoet je in je kind een stukje van jezelf.
Dat kan best schuren.
Maar juist wanneer je daar niet van weg hoeft, ontstaat ruimte. Ruimte om anders te kijken. Naar je kind. Naar jezelf. Naar elkaar. En daarmee verandert vaak niet alleen de reactie van de ouder, maar de hele dynamiek tussen ouder en kind.
Dat is voor mij de essentie van mijn werk.
Niet het kind repareren, maar de ontmoeting verdiepen.
Niet méér doen, maar soms juist even stilstaan.
Niet alleen kijken naar wat er met je kind gebeurt, maar ook durven voelen wat het met jóu doet.
En van daaruit opnieuw verbinding maken.
Met jezelf.
Met je kind.
Met wat er werkelijk toe doet.
Dat is uiteindelijk wat ik het liefste doe: mensen helpen om elkaar opnieuw te ontmoeten. Niet aan de oppervlakte, waar we vaak zo druk zijn met gedrag, verwachtingen en oplossingen, maar ergens dieper.
In de kern.
‘Ontmoeting in de kern’ voelt voor mij niet alleen als een mooie titel voor een kunstwerk.
Het voelt vooral als iets waar ik steeds opnieuw naar terug ga. Als een samenvatting van hoe ik wil werken, hoe ik in het leven sta en wie ik daarin wil zijn.
Ik ben Anouk heel dankbaar voor alles wat ze mij in deze opleiding geleerd heeft én voor hoe ze dit kunstwerk zo goed passend bij en voor mij gemaakt heeft.
